Regelmatig krijg ik vragen voorgeschoteld waar ik in mijn hoofd al lang het antwoord op heb. Veel van dit soort vragen zijn standaardvragen, vragen welke ikzelf een aantal jaar geleden aan artiesten stelde in mijn toenmalige radioprogramma. Een aantal weken geleden kreeg ik tijdens een interview de vraag voorgelegd wat de uiteindelijke reden was, de trigger, waarom ik de fotografie ben in gegaan. Een standaardvraag dus, een vraag uit het rijtje wie, wat waar, waarom, wanneer...  

Die vraag heeft me toen aan het denken gezet. Want het antwoord wist ik eigenlijk al meteen: Alice. Alleen ik heb het nooit beseft dat zij daadwerkelijk de reden is geweest dat ik dit werk nu doe, ik had er gewoonweg nooit bij stilgestaan. Ik dacht altijd dat het als vanzelf was gekomen, als logisch vervolg op mijn audiowerkzaamheden (zie mijn profielartikel op Zoom). Maar nadat mij die vraag was gesteld en ik erover na had gedacht leek alles voor mij op de plaats te vallen en kon ik de afgelopen jaren in perspectief plaatsen.

Het was zomer 2002. Ik liep via de Via Roma in Arezzo, Italië, door de grote zuilengalerij I Portici heen, waar ik mijn Italiaanse vriendin zou ontmoeten. Altijd spannend, want van alleen chatten en foto’s uitwisselen is het toch lastiger om een indruk van de ander te krijgen, dan in het echt ontmoeten. Het was even na 4 uur, op een warme zomermiddag. De zonnestralen piekten inmiddels tussen de witte zuilen door, en zorgden voor een prachtig effect.  

Daar kwam ze aanlopen. Brede lach op haar gezicht, twee mooie grote donkere ogen straalden, haar haren dansten achter haar aan en de wind hielp hier nog een beetje bij. De zonnestralen gaven haar een bijna gouden gloed om haar heen, en omdat de zuilengalerij helemaal wit was, en het licht overal in werd weerkaatst, leek ze bijna hemels. Perfect eigenlijk.

Bovenstaand verhaal is een beleving: mijn eigen beleving. Bovendien speelde dit alles zich in maar een paar seconden af. Toch zorgde dit ervoor, dat de eerste indruk die ik van haar kreeg, nooit meer uit mijn herinnering wegvaagde. Ik zag haar in de (onbedoeld) meest ideale situatie: wind gaf haar dynamiek en elegantie, het zonlicht van achteren gaf haar de gloed, en het witte van de zuilengalerij zorgde ervoor, dat ze in een diffuus licht liep. Dit laatste zorgde ervoor, dat schaduwen ook door licht werden opgevuld, dat de huid gladder leek, en dat daarmee de expressies in haar gezicht (donkere ogen, donkere wenkbrauwen, en donkere lange haren) beter afstaken tegen de vlakke belichting in haar gezicht, wat dus veroorzaakt werd door de omgeving.  

Door haar is het gekomen, dat ik vanaf toen op zoek was naar begrip: wat was het, wat ik mooi aan haar vond? Hoe kon ik dit technisch verklaren? Ik was toen nog geen modelfotograaf, dus had geen verklaring ervoor. Wel stelde ik mezelf een soort levensmotto: ooit zou ik het gevoel wat ik toen had, op de foto willen zetten. Voor altijd willen vastleggen. En, het liefste ook nog met haar.

Terugkijkende op die periode, zie ik mezelf met alles wat ik in de tussentijd heb geleerd en gedaan, inmiddels als een modelfotograaf. Nouja.. in ieder geval zie ik mezelf als iemand, die capabel genoeg is om een scene uit te werken, te belichten, en met de camera vast te leggen, op een manier waarop ik al mijn emoties erin kwijt kan.

Toen Alice en ik afgelopen zomer dan ook opnieuw afspraken in Italië, kon ons geluk niet op. In 6 dagen tijd heb ik door middel van de foto's alle antwoorden op mijn vragen gekregen. Ik kon haar looks onbewust met mijn inzicht in mijn hoofd technisch analyseren aan de hand van de foto's. Op die manier kon ik voor mezelf het antwoord op de vragen vinden waarom ze destijds enorm veel indruk op me heeft gemaakt en hoe ik dat in het vervolg uit ieder model naar voren moet halen. 

Dankzij die week bij Alice kan ik in mijn toekomstige fotografie accenten nog beter leggen, heb ik nieuwe manieren gevonden om mijn gevoel nog efficiënter in foto's te verwerken en misschien voor ons beiden nog wel het aller leukste: het gevoel hebben dat deze fotosessies nog maar het begin waren.

Meer foto's van Alice zullen (over een langere tijd) volgen. Je kunt dit eerste deel van onze 6 dagen alvast HIER als geheel in mijn galerij bekijken.

Ook Aletta mocht voor een tweede keer bij me terugkomen, zeker na de grote hoeveelheid positieve reacties op onze eerste shoot van een jaar geleden. Naast het feit dat ze op muzikaal gebied enorm getalenteerd is, vind ik haar een mooi en erg fijn model om mee te werken.

Zoals ik in eerdere artikelen al had vermeld, probeer ik mij in de toekomst wat meer te richten op individuele werken dan op complete fotoseries. Op die manier kan ik conceptueel werken en meer energie in specifieke platen stoppen. Zo ook in bovenstaande middelste foto bijvoorbeeld: een idee tot in de details uitwerken. De full-size-versie is 21 megapixel en op 100% loepscherp, goed genoeg dus voor een flinke vergroting op billboardformaat als het zou moeten. Dat is het unieke van eindeloos perfectionisme.

Mijn volgende doelstelling waarmee ik in november ga beginnen, is extra aandacht geven aan body shaping tijdens het shooten op locatie buiten. De afgelopen maanden heb ik de nieuwe belichtingstechnieken en -trends geleerd voor 2010 waarbij alles gaat draaien om bolling in het gezicht en karakter/grime. De vrij vlakke platte softe belichting van dit en vorig jaar zal dus in mindere mate voor gaan komen en plaats gaan maken voor actievere belichting met meer contrast en een minder effen (maar nog steeds mooie) huid.

Voordat ik hiermee ga beginnen heb ik eerst nog wat ander nieuw fotomateriaal voor je, uit Italië. Dit zeer binnenkort... in een volgend artikel.

Ik weet het nog heel goed. Het was mei 2008, en ik had net het artikel "Fields Of Gold" klaar en online. Zelden kwamen er zoveel reacties binnen als toen: het bleek een gewilde sfeer en daarmee een voltreffer. Nu was het ook wel een ander concept dan wat jullie van me qua vrij werk gewend waren, maar ook Ashraf als bloedmooi model hielp hier flink aan mee. 

Ze wilde dolgraag terugkomen voor een vervolgsessie, meer dan genoeg reden dus om haar op de wachtlijst te zetten en ruim een jaar later terug te laten komen. Op verzoek ditmaal een simpele kleine studiosessie ter aanvulling van haar portfolio.

Alles heb ik, in tegenstelling tot haar vorige shoot, vrij simpel en vrij rechtstreeks gehouden. Geen ingewikkelde nieuwe elementen, maar min of meer back-to-basics: settings welke ik regelmatig heb toegepast opnieuw in de foto terugbrengen. Soms is dat beter dan grafisch allerlei drukke extra elementen stoppen, aangezien in dit geval de meeste aandacht bij Ashraf zelf blijft!

Ash, thanx voor de leuke dag. Binnenkort ben ik terug met meer shoots. HIER de hele sessie!

Na even geduld te moeten hebben heb ik toch nog een snelle update voor je. In het vervolg, zoals ik al eerder noemde, wil ik hier vaker kunnen updaten m.b.t. mijn vrije fotowerk. De laatste periode ging dat niet erg goed, vanwege het feit dat ik de hoeveelheid aanmeldingen en opdrachten niet kon combineren met de hoeveelheid tijd en energie welke ik wens te steken in mijn vrije werk.

Daarom ben ik bezig met een nieuwe aanpak: ik wil de hoeveelheid foto's per sessie terug gaan brengen en meer energie en aandacht aan de individuele foto's en settings geven (het bekende kwaliteit vs. kwantiteit-verhaal). Op die manier kan ik samen met het model uniekere platen neerzetten en vaker dit soort vrij werk tussendoor doen. Want vooral het werken met modellen als Carmen vind ik geweldig: na ruim een jaar mocht ze bij me terugkomen en heb ik eigenlijk de looks uit haar kunnen halen wat ik altijd al gehoopt had en waarmee ze mijn aandacht had gewekt destijds.

Wie weet ga je in de toekomst haar nog vaker terug zien komen hier, you never know. In ieder geval was dit dagje shooten erg leuk, waarbij ik de foto's zo simpel mogelijk heb gehouden: alle aandacht heb ik zoveel mogelijk proberen uit te laten gaan naar Carmen zelf: de ogen en daarmee het karakter, de dynamiek en daarmee de extra aantrekkingskracht.

De volledige selectie van de shoot vind je HIER, en zoals beloofd binnenkort meer en vaker updates!